In het vorige klankbord heeft u het pasto(p)raatje van ouderling Hugo Snaaijer gelezen. Ik schrijf dit omdat het eigenlijk mijn beurt was om een stukje in te dienen, maar soms zijn er momenten dat je niets op papier kunt zetten en dan is het fijn dat een collega ouderling voor je waarneemt. Mijn man en ik verloren in korte tijd een broer en een zwager en dan besef je wat een impact dit heeft in hoe we nu met elkaar moeten om-gaan. Goed afscheid kunnen nemen is belangrijk voor het rouwproces en dat is door de coronacrisis ingewikkeld geworden.
Des temeer ervaar ik nu de bemoediging en troostende woorden van veel mensen en besef dat ik als ouderling vaak tekortschiet in het ambt. Ik zie de saamhorigheid in onze kerk en dat we niet in ons eigen hokje blijven zitten, maar naar buiten mo-gen treden. Wie hulp nodig heeft mag aankloppen. Er zijn voor elkaar, binnen en buiten de kerk.

Aankomende vergadering gaan we ons buigen over het huisbezoek (wel of niet) in deze coronatijd. Persoon-lijk zou ik u/jullie graag weer willen ontmoeten en hoop dat dit langzamerhand ook gaat gebeuren.

Tot slot wil ik u een gebed van Ds. Bloemert om ontferming meegeven:

Lieve God,
hier zijn we, met alles wat ons bezig-houdt: de zorgen van ons eigen bestaan en die van de wereld waarin wij leven. Want we worden het zo beu, corona blijft ons dagelijks leven bepalen, zelfs al wordt de speel-ruimte groter. Juist nu merken we hoe lastig samen leven eigenlijk is:
we zijn onze onbevangenheid kwijt, draaien om elkaar heen. Hoe kunnen we zo elkaar tot naaste zijn? We er-varen moeite en ongemak: elkaar kunnen ontmoeten, maar nog steeds zonder liefdevol aanraken, wel naar de kerk mogen, maar zo anders en zonder zang. En we dragen de last van de voorbije maanden met ons:
sommigen werkten zo intensief en zo veel; anderen moesten thuis zitten, werkloos, niets te verdienen. Wat wacht ons nog? Omwille van die dubbelheid, die zorg en angst bidden wij: Heer ontferm U.

Goede God,
Dankbaar willen we zijn voor het goede van uw schepping. Maar ook daar die tegenstrijdigheden: elke dag prachtig weer, maar mét de dreiging van droogte. Erop uit willen trekken en tegelijk: pas op voor veel mensen! Hier mensen die elkaar bemoedigen en naar elkaar omzien,
daar mensen die elkaar uitsluiten en kwaad doen. Hoe kunnen we zo genieten van wat goed is? Omwille van moeite, onrecht en teleurstelling bidden we: Heer ontferm U.

Trouwe God,
Onze samenleving onder druk. Medemensen in nood: Zo machteloos kunnen we ons daarbij voelen. En toch, ondanks alles: we mogen ge-loven in uw aanwezigheid, dat u on-ze eenzaamheid en stilte wilt door-breken, dat u met uw Geest dichtbij ons wilt komen. Daarom bidden we uit de grond van ons hart: Heer ont-ferm U, Christus ontferm U, Heer ont-ferm U. Amen

Namens alle ouderlingen,
Evelien Maas

Aanvullende gegevens